12-03-08

Harig kind

Terwijl ik hier van langs alle kanten geboortekaartjes van nieuwe kindjes krijg toegestuurd, is het de gezondheid van ons kind dat ons bezighoudt dezer dagen. Dat ons kind nogal harig is en vier pootjes heeft, doet daar niets aan af. Hij is ons maatje en daarmee uit.

schaduw

Ik had het hier eerder al over zijn terugkerende extreme buikpijn, krampen en moeite met zijn "kaka doen" en een uitgebreid onderzoek (echografie, röntgenfotoos) wees uit dat een vergrote (en ontstoken?) prostaat de boosdoener was. De normale grootte is zoiets als een okkernoot en bij hem was het meer een appel. Het mag duidelijk zijn dat dat in de weg zit. Eerste behandeling: pijnstillers, ontstekingsremmers, antibiotica en chemische castratie. Er werd ons wel onmiddellijk al verteld dat we ons moesten voorbereiden op een definieve chirurgische castratie, want dat is de enige manier om herhaling van de symptomen tegen te gaan.

Nu is ons kind de zachtaardigheid zelve, zij die hem kennen zullen dat beamen. Ok, hij is groot en dus imposant, en hij staat hier en daar ook wel bekend als "Mac De Onvermoeibare Gek", maar hij zou geen vlieg kwaad doen, dominantie komt in zijn woordenboek niet voor, evenmin als agressie, achter de wijven aangaan of enigszins ander gedrag dat ons al eerder aan castratie zou doen denken hebben. Met andere woorden: we vonden dit eigenlijk niet zo een leuke gedachte. Temeer omdat we altijd de mogelijkheid open hielden om hem op een mooie zonnige lentedag te laten paren met een mooi Weimaranermeisje om zo de rest van ons leven te slijten met hem en/of één van zijn hopelijk al even charmante nakomelingen. Een streep door de spreekwoordelijke rekening aldus. (Wat niet gezegd kan worden van die van de dierenarts maar dit enkel terzijde.)

Deze morgen zou het dan gaan gebeuren. Om halfnegen afspraak bij de dierenarts. Hij moest nuchter zijn, zoals dat gaat bij operaties. Vertel dat maar eens aan een Weimaraner die op zijn bordje melk gaat staan wachten na de ochtendwandeling. Ach. Een beetje zal toch wel geen kwaad kunnen. De dierenarts vond het alvast niet erg. Voor de operatie zou er nog eerst een nieuwe echo gemaakt worden om te kijken hoe de prostaat er momenteel bij lag. En dan zou ze me bellen.

Om tien uur kreeg ik een misselijk gevoel in mijn maag. De tranen kwamen uit mijn ogen rollen, de een na de ander. Tien minuten later ging de telefoon. De echo was net afgerond. Helaas was er op de prostaat een cyste of abces aangetroffen van ongeveer 4 bij 3 cm. Dat komt er op neer dat ons kind niet alleen gecastreerd wordt, maar ook nog eens een operatie in zijn buik moet ondergaan. Cystes openmaken of weghalen, ik heb het niet goed begrepen, maar dat hoor ik dan straks wel. Het maakt mij ook niet zo veel uit, als het maar goed verloopt. En dat hij daarna van de last verlost is.

En ondertussen rijden wij hier de muren op. We zeggen niet veel. We wachten. Zo goed en zo kwaad als dat gaat. Positief denken afwisselen met gillend gek worden. Het huis is anders zonder harig kind op de bank.

 

11:47 Gepost door Tientjuh | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mac, weimaraner, wel en wee |  Facebook |

Commentaren

Veel beterschap voor uw prachtig harig kind!

Gepost door: Lien | 12-03-08

Wij hebben met jullie en Macje te doen!
Mijn tranen rollen ook bij het lezen van jouw verhaal, Tine.
Nu weten we wel ondertussen dat Macje het goed stelt... Oef! JOEHOE !

Hou jullie goed!

Gepost door: Sevrine en de meisjes en die ene jongen | 16-03-08

De commentaren zijn gesloten.