30-11-06

Koud en warm

Brrrr. Crispy Frispie deze ochtend. De hele bodemplaat is bevroren (condens). Het begon al gisteravond, nog voor het donker werd. Ik gleed een paar keer uit en hoewel Ed dat aan mijn onhandigheid weet (geef hem eens ongelijk, mijn kleine motoriek staat niet bepaald bekend als verfijnd : )) wist ik het zeker, het begon te vriezen aan de grond. Het leek moeilijk aan te nemen, omdat de thermometer nog een luchttemperatuur aangaf van 8 graden, maar toch was het zo. Wat later ging Ed ook aan het schuiven en toen geloofde hij het. En vanmorgen hebben we dus een gigantische schaatsbaan. Tot zover hoofdstuk Koud.

We zitten nu te wachten tot het een beetje dooit, zodat we het ijs eraf kunnen trekken en het laatste stuk 2e laag isolatie kunnen leggen. Maar dat wachten is niet zo erg, het is vandaag immers Eds verjaardag en dan mag het "gebakken-eitjes-ontbijt" natuurlijk niet ontbreken. De eitjes kwamen dit keer van onze dorpsgenoot de kippenboer en wat denk je: REUZENEIEREN. Ik bakte er twee en ze hadden allebei (!) een dubbele dooier!!

Warm uit de titel gaat over mensen. Vandeweek gebeurden er twee dingen die ik niet verwacht had en die me aangenaam verrasten. Voor het eerste moet ik een kleine voorhistorie vertellen.

Ik ben een beetje alle bakkers van de regio aan het testen om te bepalen welke ik ga kiezen als leverancier voor de camping. Belangrijk. Lekkere verse broodjes 's ochtends. Daar had ik het een paar dagen geleden over met een buurvrouw. Ik heb de meeste bakkers al gehad, maar dus een paar nog niet. De volgende dag hing er een zakje met croissants, pistolets en chocoladekoeken aan de klink van de deur. Met een briefje erbij van de buurvrouw, maar dan in het frans: "Ik moest er toch in de buurt zijn, hopelijk zijn ze lekker. Ik heb ook even nagevraagd, en ja, ze leveren ook. Groetjes, Gene" Warm word ik daar van. Als mensen iets voor je doen zonder dat je daar om gevraagd hebt.

Een paar dagen later ging ik (eindelijk) nog eens met Mac op pad. Het was al lang geleden, de dagen zijn tegenwoordig zo kort en in het donker het bos in gaat me wat te ver. Maar die dag maakte ik dus tijd vrij voor weer eens een lange wandeling.  Het pad was modderig en glibberig dus het was geen sinicure om overeind te blijven, maar het lukte. Maar ik lette zo goed op waar ik stapte en op Mac dat ik niet in de gaten had dat mijn muts die ik mee had genomen uit mijn zak gesukkeld moet zijn. Ongeveer op de helft van de wandeling kwam ik een koppel tegen. Ze spraken me aan over Mac en wat voor ras hij dan was enzo en we maakten een praatje. Zij gingen de kant op waar ik vandaan kwam en bij het afscheid riep ik hen nog na: Als je in de bosjes ergens een muts tegenkomt, die is van mij! 

Maar ik had helemaal niet verwacht dat diezelfde mensen, later op de dag, op de werf van de camping zouden verschijnen! Ze hadden de muts inderdaad gevonden en toen ze weer in het dorp kwamen, hadden ze iemand gevraagd of die misschien wist waar ergens een Weimaraner woonde. En zo kreeg ik mijn muts terug. Warm. Zowel die muts als die mensen.

En nu ga ik eens kijken of dat laagje ijs zich al laat verwijderen.

10:10 Gepost door Tientjuh | Permalink | Commentaren (2) | Tags: wel en wee |  Facebook |

Commentaren

...
Altijd heerlijk, hoe mensen mensen kunnen zijn...
Warm...

En dat van die bakker, dat loopt goed...
Lekker vers brood...

En die koude...
We kunnen moeilijk klagen dat de temperaturen zakken, nee? ;-)


Gepost door: Kaajee | 30-11-06

Hoi Tine en Edwin, Wat een leuke blog hebben jullie. Ik vond het erg gezellig om jullie afgelopen zaterdag in het altijd-gezellige-Lelystad te zien, kort maar krachtig. Wat een leuke verhalen en foto's, zo kunnen we helemaal op de hoogte blijven en we komen zeker als het kampeer-weer is een weekend langs! De heren op de motor, Ilone en ik met de auto. Edwin nog van harte gefeliciteerd!!!! Groetjes uit Nederland, Rochelle!!!

Gepost door: Rochelle | 01-12-06

De commentaren zijn gesloten.